System serwisowy z kodami QR

Dwa kody na jednym kwicie

Protokół przyjęcia drukuje się w dwóch egzemplarzach. Egzemplarz klienta ma kod prowadzący do strony statusu. Egzemplarz serwisu — naklejany na sprzęt albo wpinany do zlecenia — ma inny kod, prowadzący do panelu serwisanta. To nie jest ten sam adres powielony: kod klienta nie otwiera panelu, a kod z naklejki nie działa bez PIN-u.

Co widzi klient po zeskanowaniu

Numer zlecenia, urządzenie, opis usterki spisany przy przyjęciu i aktualny etap: przyjęte, diagnoza, czeka na część, w naprawie, gotowe do odbioru. Gdy serwis wpisze wycenę, klient widzi kosztorys — części i robociznę osobno. Na dole jest telefon i adres serwisu, bo pytanie „gdzie was znaleźć” też zdejmuje się z linii.

Strona nie prosi o dane osobowe, nie wymaga konta i nie instaluje niczego. Adres z kodu jest losowy i długi — nie da się go zgadnąć, przeglądając kolejne numery zleceń.

Co robi serwisant przy ladzie

Technik skanuje naklejkę ze sprzętu, wpisuje sześciocyfrowy PIN serwisu i ma przed sobą to zlecenie — bez szukania go na liście i bez logowania do panelu na komputerze. Z tego ekranu zmienia status, dodaje zdjęcie usterki albo wykonanej naprawy i wysyła klientowi wiadomość: SMS albo e-mail z gotowego szablonu, na przykład „gotowe do odbioru”.

Zmiana statusu z naklejki jest tą samą zmianą, co w panelu. Klient, który w tej chwili odświeży swoją stronę, widzi nowy etap. Nie ma dwóch prawd — jest jedno zlecenie oglądane z dwóch stron.

Dlaczego to zdejmuje telefony

Większość telefonów do serwisu to jedno pytanie: „czy gotowe?”. Odbiera je technik, bo nikogo innego nie ma, i traci na to kilkanaście minut dziennie — w sezonie więcej. System serwisowy z kodami QR nie zastępuje rozmowy z klientem, który ma problem; zastępuje rozmowę, której treścią jest pole „status” w programie.

• Klient sprawdza status w chwili, w której ma na to ochotę — nie w godzinach otwarcia.
• Zmiana etapu jest widoczna natychmiast, bez przepisywania do SMS-a.
• Kwit przyjęcia i status to jeden dokument — nie trzeba nikomu tłumaczyć, gdzie „ten link”.

Bezpieczeństwo kodów

• Token w adresie jest losowy, nie kolejny — z jednego kwitu nie da się wywnioskować adresu innego.
• Panel serwisanta wymaga PIN-u; po kilku nieudanych próbach adres blokuje się na czas.
• Strony statusu są wyłączone z indeksowania (robots.txt) — Google i modele językowe ich nie czytają.
• Klient nie podaje na stronie żadnych danych; nie ma tam formularza ani logowania.

Czego nie ma: śledzenia lokalizacji klienta, powiadomień push i aplikacji do zainstalowania. To nie brak — to decyzja. Klient serwisu chce zobaczyć status, nie instalować kolejnej aplikacji.

Powiązane

Najczęstsze pytania